Pukkelpop 2011 - mijn ervaring

Geschreven op 21/08/2011 - aangepast op 22/08/2011



Dit is mijn relaas van onze eerste Pukkelpop.



Mijn steun gaat uit naar de familie en vrienden van de getroffenen, al de andere festivalgangers die er met de schrik vanaf gekomen zijn, en naar de mensen van de organisatie en de hulpdiensten, die nu deze zware last moeten dragen.



We arriveerden rond half drie op Pukkelpop. Na een lange autorit kwamen we in de buurt van het terrein en er heerste veel drukte rond de hoofdingang, hoewel de politie de overstekende festivalgangers in goede banen leidde zodat we vlot konden doorrijden.

We belandden op parking 8, ergens achteraan in een woonwijk, in een weide.

Na een 20-tal min wandelen kwamen we aan op het festivalterrein. Onze tickets werden gescand, we kregen een bandje en onze rugzak werd doorzocht.



Dan maar even het terrein bekijken op de platte grond. Voor het comedy-gedeelte waren we al te laat, het was ondertussen bijna 15u, dus dan maar richting kassa voor drank- en eetbonnetjes gezien het snikheet was. Daar stonden we dan met onze ferme wandelbottinnen terwijl iedereen op lichte sloefjes op teenslippers rondliep.

In onze zoektocht naar een kassa passeren we de pukkelpop-merchandising-tent en ik koop fier een leuk topje van Pukkelpop. (dit is immers mijn eerste 'echte' festival, shame on me!) We zoeken iets op om te eten en te drinken en zetten ons tegen een boom in de schaduw, het is broeierig heet.



Als dit op is gaan we even tot in de shelter, daar begint binnen 15min Veara, dus we gaan al onder de tent zitten om zeker niet in de zon te moeten staan.



Na het optreden, rond 17u, wandelen we rustig richting MainStage. Daar begint later Skunk Anansie.

Eerst nog even langs de WinForLife stand om te zien of we iets gewonnen hadden met ons polsbandje (jeuj, een pet), en staan kijken hoe mensen water op hun hoofd laten gieten op de coca-cola-stand. We slagen oordopjes in een beetje verder en gaan nog even naar de wc's vlak aan de MainStage.



Dan begint Skunk Anansie. We staan redelijk opzij maar wel vanvoor en hebben een mooi zicht. We kijken al eens achterom en we zien het onweer aankomen, een donkergroen/bruin/zwarte wolk nadert. We lachen nog tegen elkaar dat we tegen het einde van het optreden wel goed nat zullen zijn.



Naarmate het optreden vordert, genieten we van de muziek, en kijken we af en toe om om het onweer te zien naderen. Het begint te regenen (+- 18u?) en te waaien. achter ons (uit de richting van de camping) komt de wind steeds meer opzetten en blaast hij de regen onder onze poncho omhoog. Het is al erg aan het regenen (gieten), en er vliegen bladeren van de bomen die tussen ons en een ander stuk weide staan. Onze schoenen zijn ondertussen doorweekt. Daar stonden we dan, met die zware wandelschoenen. De poncho plakte tegen onze benen en het water liep er zo af, recht in onze schoenen. Ook de poncho laat af en toe water binnen via mijn hals en de open zijkanten. Gelukkig blijf ik toch grotendeels droog.



Maar dat geldt niet voor iedereen. Velen zijn niet voorzien en lopen in hun bloot bovenlijf of bikini-topje rond. Het podium is voor Skin en de rest van de band ondertussen herschapen tot een douche/waterval. In haar gezicht vliegen bladeren en kleine takjes. Ze zegt dat ze niet weet of ze nog kan verder-zingen, maar doet het toch. Het regent pijpenstelen en we staan ondertussen al in grote plassen op de weide. Er vliegt vanalles rond, vooral heel veel bladeren van de bomen verderop. Op dat moment blijft het nog 'redelijk leuk', in de zin van 'amai, nu krijgen we het goed te verduren, ze gaan daar kuiswerk hebben op dat podium'...



Maar dan begint het te hagelen, het lijkt of de hel losbreekt en we vergeten de muziek... De filmpjes die ik zag waar ze zegt dat ze moet stoppen en dan wegduikt en wegloopt zonder haar zin af te maken heb ik nooit geweten. We duiken met zijn tweëen bij elkaar en blijven staan waar we staan. Na een paar seconden begint het publiek (inclusief mezelf) toch lichtjes te panikeren. 'Dit doet echt wel pijn'. We zakken op ons hukken om zo toch al de pijn op onze blote benen te verminderen. Maar dit is niet zo simpel vol te houden. Na even rechtstaan gaan we toch maar weer zitten, samen met nog 2 meisjes die we nog nooit gezien hadden. We duiken met zijn vieren bij elkaar en blijven zitten tot de erste hagel over is. Het lijkt wel uren te duren! De meisjes lopen uiteindelijk toch door om te gaan schuilen onder een tent, maar wij blijven zitten. 'het zal daar toch al overal volstaan' denken we... Overal zien we de solidariteit: groepjes mensen bij elkaar die proberen om de hagelbollen te ontwijken.



Dan stopt het eindelijk en meten we 'onze schade'. Een paar pijnlijke plekken op armen en benen, "amai, dit komt zeker in het nieuws", zeg ik nog. We trekken nog snel een foto van de overspoelde weide, en van mezelf die met poncho en al in een plas springt. Goed nat van de eerste sprong zegt Ken dat de foto niet gelukt is en dat het nog eens moet. Na een 2de mislukte poging geef ik het maar op, ik ben nu nat genoeg en een 3de poging waag ik liever niet, hoewel het nog steeds erg warm is. Op dit moment hebben we nog geen idee van wat er zich enkele meters verder heeft afgespeeld.



Ik zoek het papier met de line-up in mijn handtas, die ook goed nat is, en we kunnen nog net ontcijferen dat Katy B binnen een half uurtje aan de andere kant van het terrein speelt. Ook 2 andere mensen komen vragen of wij nog een programma hebben, ze zijn het hunne kwijtgeraakt tijdens de hagel. Gezien we veronderstellen dat SkunkAnansie nu wel niet meer zal terugkomen, beginnen we maar te wandelen richting Katy B.



Een beetje verder troept een hoop volk samen, iedereen nog een beetje verdwaasd van wat er zonet gebeurd was.


Als we tussen de menigte verderschuifelen zien we het ineens: er ligt een gigantische boom omver, op een tentje. We zijn geschokt, gezien we beseffen dat het niet anders kan dan dat daar mensen onderlagen, want iedereen ging schuilen voor de hagel. (wij ook bijna, en dit was de dichtsbijzijnde tent waar wat volk inkon van waar wij stonden...) Halvelings opgelucht zien we dat mensen van de crew en van het Vlaams Kruis reeds bezig zijn met de boel af te spannen zodat er niet meer mensen gewond kunnen geraken en met het brancarderen en het helpen van enkele gewonden.



Even geschrokken van dit beeld, proberen we wat uit de menigte te geraken, en zien we plots de Chateau platliggen.


Op dat moment beseffen we dat hier heel wat gewonden moesten zijn gezien die tent echt vol moet gestaan hebben.


We bellen meteen onze ouders. Het is ongeveer kwart voor zeven denk ik. "Papa, je gaat nog wel vanalles horen op tv of radio over pukkelpop, maar wij zijn OK". Ik hoor hem nog zeggen "ah ja, ok" en de lijn wordt verbroken.
Ook Ken kan gelukkig zijn ouders snel bereiken via telefoon (smssen lukte niet). Ze zijn net bij ons om onze kleine poes eten te geven, en ze kunnen dus even geen tv of radio checken, maar ze weten dat alles in orde is.



We wandelen verder richting chateau waar ook de hulppost vlakbij is (vlak naast de win-for-life stand waar we eerder waren). We besluiten te gaan horen daar of er iets is dat we kunnen doen. Want hierop is geen enkele hulpdienst meteen voorzien redeneren we. We verwachten echter van een 'bedankt, maar het lukt wel' te horen. Maar niets is minder waar. We worden meteen meegenomen naar een klein tentje vlak naast de chateau, er worden banken gezet, we krijgen handschoenen en wat basis-verzorgingsmateriaal. De adrenaline-rush begint.



We helpen mee de licht-gewonden op te vangen zodat de oorspronkelijke hulppost vrij blijft voor de mensen die zwaarder gewond zijn. Naast ons zijn er nog enkele verpleegkundigen, artsen in opleiding, een huisarts en ... die zich ook aanmelden en samen doen we wat we kunnen. Plots valt ons op dat er ook nog een boom ligt vlak achter de oorspronkelijke hulppost. Ik spreek een persoon van de hulppost aan: een grote kanjer van een boom is ook bezweken en miste op 1 meter na de hulppost en enkele vlaams-kruisers die hun tent met man en macht vasthadden om te voorkomen dat ze ging vliegen in de storm.



Ondertussen werken we verder. De meesten zijn echter al verzorgd, dus we delen vooral aluminium-dekens uit en we praten met de mensen om te zien wie er meteen naar het ziekenhuis moet en wie nog kan wachten.

Als zo goed als iedereen van deze mensen ofwel afgevoerd is, ofwel naar de sporthal gebracht is, vragen ze ook ons of we mee naar de sporthal komen. We beseffen dat het festival toch zeker voor vandaag afgelopen is, en stemmen in.

Gezien ondertussen alle wagens weg zijn, rijden we mee met een politie-combi die meteen instemt om ons snel te gaan afzetten.



In de sporthal worden alle licht-gewonden op banken gezet, allemaal met het gezicht naar voren zodat we een overzicht behouden. Het is nog steeds het Vlaams Kruis dat de leiding heeft. Elke hulpverlener neemt een bank voor zijn rekening. Ook weer hetzelfde als op het terrein: praten, mensen opvolgen, aluminium-dekens uitdelen, en melden aan een arts als iemands toestand achteruitgaat.



Tegen 21u bedenk ik mij dat ik mijn gsm nog in onze rugzak heb steken en dat ik hem best even check op ongeruste smsjes. Ik beantwoord ze snel (maar weet niet wat wanneer uiteindelijk aankomt) en doe verder.

Stilaan heeft het Rode Kruis de leiding overgenomen.

+- 22u en ondertussen krijg ik toch wel wat honger. We hebben sinds 15u niets meer gegeten. Ik voel de energie zo uit mijn lichaam lopen, de adrenaline-rush is voorbij.

Ik knabbel een tabletje druivesuiker op uit de verzorgingskoffer van het rode kruis en drink een cola. We blijven nog bij een paar meisjes zitten. Ze zijn doorweekt, en niet in staat hun ouders te bereiken. We praten, laten hun bellen met onze gsm die gelukkig wel nog werkt, en hopen samen met hem dat ze vlug opgehaald worden. We stellen voor om 1 meisje zelf naar huis te brengen, eens we aan onze wagen geraken, maar na een tijdje wordt ook zij gelukkig opgehaald door haar ouders.



Rond 23u30 beginnen ze de sporthal af te sluiten. Alles is opgeruimd en al de mensen die overblijven zitten in een kleiner lokaal. Nu moet iedereen mee naar de Philips-Site. Daar is eten en slaapplaats voorzien. We vragen hoe wij gaan thuis geraken, maar iedereen moet mee. Na kort onze sutuatie uit te leggen, vinden we dan eindelijk toch een lift naar de hoofdingang/camping vanwaar we te voet terug naar de auto kunnen wandelen.



We lopen nog steeds wat verdwaasd door de wijk. Ik begin stilaan te beseffen waaraan we ontsnapt zijn. Overal in de voortuinen zien we ook omgevallen bomen, de ene na de andere...



Blij dat we bij de auto zijn, rijden we ons bij het vertrekken echter tot aan de deuren vast in het slijk. Dit is de druppel, ik wil nu gewoon naar huis om te bekomen!

Gelukkig trekt een buurtbewoner er ons met zijn jeep uit en kunnen we rond iets voor 1u de lange rit naar huis aanvatten. Het slijk wordt nog eens van de auto gewassen door een fikse regenbui, en terwijl we tegen 70km/u op de autostrade rijden denk ik aan de kampeerders die op de camping achtergebleven zijn, misschien zelfs zonder tent!


Ik krijg nog een smsje van Anja om te zeggen dat het festival nog zou doorgaan de dag erna, ik snap het niet helemaal hoe ze dit praktisch kunnen waarmaken (het terrein lijkt op oorlogsgebied en zelfs de ingang is deels ingevallen volgens enkele gewonden), laat staan emotioneel. Niet alleen festivalgangers zijn aangeslagen, ook de crew van verschillende eetstandjes en promotiestanden moet hiervan kunnen bekomen. Velen zijn zelfs minderjarig en mogen waarschijnlijk van hun ouders niet eens meer terugkomen.



Tegen 2u liggen we dan toch eindelijk in ons bed, en vrijdag kunnen we rustig bekomen van deze nachtmerrie en blij zijn dat we niets ernstigs hebben en dat we gelukkig in een open wei bij het hoofdpodium stonden. Die enkele blauwe plekken van de hagel vallen in het niets bij wat we gezien hebben. Gelukkig horen we ook die ochtend ook dat ze hun beslissing herzien en het hele festival stopzetten. Een moedige maar juiste beslissing.



De berichten over het zoeken van een schuldige snap ik ook niet. Dit was een storm die niet te voorzien was!

Ik ben blij dat ik mee hulp heb kunnen bieden en vond het hartverwarmend om de solidariteit te zien, en te zien hoeveel mensen zich spontaan aanboden om te helpen waar ze konden. Niet alleen op het terrein, maar ook door de buurtbewoners die mensen in hun tuin of garage of eigen bed lieten slapen, eten uitdeelden, ...



En mijn bandje? Dat hou ik nog even aan, ik kan het niet afknippen, nu toch nog niet...