Pukkelpop 2011 - my experience

Written on 21/08/2011 - modified on 23/08/2011
Here's my story about our first PukkelPop ever.
First of all I want to say that my thoughts go out to the families and friends of the people that got hurt or lost their lives, to all the other people at the festival that experienced this nightmare, and to the people of the PukkelPop-organization and the emergency services that now need to carry this heavy burden.

We arrived at PukkelPop festival around 2.30pm. After driving there for more than an hour, we came near the entrance and there were a lot of people, but the police was taking care of that, making sure they all crossed in large groups so we could pass fluently on our way to the parking.
We 'landed' at parking 8, somewhere in the back of a residential area, in a field.
After walking for about 20 minutes, we arrived at the festival itself. Our tickets were scanned, we received a wristband and our backpack was checked for forbidden stuff.

As we were already late for the comedy part (before we left, we stopped at a store to buy some ponchos), we checked out the map and the program to check what we wanted to see and where we had to go to do that.
The group we were interested in, didn't start for a while yet, so we went to the cash register to buy some food and drinking coupons.
In our search for a bite to eat and some drinks (it was already past 3pm and really hot and sunny), we passed by the PukkelPop merchandising stand. I proudly buy a nice top from PukkelPop (this is my first 'real' festival you know, shame on me)
We find something to eat and drink and finish it while sitting under a big tree in the shadow.

We felt a little stupid. There we were, walking around on a festival, where everyone was wearing flip-flops or small shoes, and we were wearing our hiking boots. There was some rain forecasted, so we just wanted to be prepared as a big field easily turns in to one big pool of mud when it rains.
When we finished our lunch, we went to take a look at the Shelter, the tent where Veara would be starting in about 15min. It's still really hot, so we go into the tent to find a spot out of the sun.
After their show, around 5pm, we start walking up to the Main Stage. Skunk Anansie will be starting there around 5.25pm.
First checking out some promotional stands from the lottery to see if we won something with our wristband (yeey, a hat!) and watch people getting water over their heads with a game at the coca-cola-stand.
We get some earplugs from another stand and quickly go to the toilets near the Main Stage.
By now Skunk Anansie is starting the show. We're at a good spot near the stage and have a great view at Skin and the band.
Once in a while we look back and see the predicted rain clouds getting closer. We're laughing that it's almost certain that we'll need our newly bought ponchos before the end of the show.
During the show we enjoy the music, but keep watching over our shoulder once in a while and see a very dark, green/brown/black cloud coming closer to the festival.
It starts to rain at about 6pm and the wind comes from behind us, towards the stage and is getting stronger and stronger.
It even blows the rain under our poncho so our legs get completely wet. As the poncho now sticks on our legs, the rain just pours into our shoes. (We laugh again, great having these water proof hiking boots, too bad it doesn't count when the rain is running down your legs.)
Luckily, we manage to stay dry more or less.
Unfortunately that doesn't count for everyone. Lots of people didn't think about the rain and are now standing there without raincoats and even often without t-shirt or in bikini-tops.
6.10pm: The wind is now blowing really really hard and leafs and small branches are flying around and on the main stage.
The stage has turned into a massive shower for Skin and the rest of the band. Leafs are flying in their face. Skin shouts that she doesn't know if she can continue like this, but she does anyway.
Larger things like small branches and big leafs are now flying around. It so dark as if it were night! The field is slowly turning into a big lake.
At that moment it's all still 'fun' and we laugh again: "wow now it's getting really bad, they'll have a hard time cleaning the stage for the next band!".
But then the hail starts, it seems like hell is breaking loose and we completely forget the music. (I saw on YouTube afterwards that she announces that she has to stop, but then runs of the stage to take cover without even finishing her sentence, but we weren't listening anymore.)
We take cover by hugging each other with our heads down and we stay put.
After a minute or so, the crowd (including myself) is slightly starting to panic.
'This really hurts!', the hail now had the size of really large marbles (most of them more than 1cm and lots even 1,5 or more).
We get down on our knees to avoid the hail on our bare legs. But it's not easy so we stand up again. It hurts too much so we get down again, together with two other girls that we've never seen before, trying to protect each other at least a little bit.
When the worst is over, the girls run off to a near-by tent to hide. We doubt to follow them, but we stay where we are. "I'm sure there's no more room anyway", I say.
Everywhere we see groups of people, trying to take cover from the hail, also trying to protect each other.
It seemed to take hours while we sat there together.
And then the hail finally stops. We measure our 'damage': a couple of painful bruises on arms and legs.
We're glad it's all over and we laugh: 'wow, this will definitely become a news item tomorrow!'.
We even take some pics of the flooded field and from me jumping into the water that is a couple of cm above the grass everywhere.
After a first attempt, Ken laughs that I have to jump again because it wasn't good. I try again but then give up as my pants are now wet until my waist.
I don't take a 3rd shot although it's still really hot.
At this moment (about 6.30pm) we still don't have a clue of what happened less than 100 meters further on the festival field.
I try to figure out the paper with the line-up that was in my purse that is totally soaked. We can just read that Katy-B is performing on the other side of the terrain in about half an hour.
We assume that Skin won't be back to finish her show and we start wading through the water.
A bit further on our way, we need to cross through a smaller gate and a lot of people are queuing, still a bit shaken by what just happened.
It's only then that we see a huge tree that fell down on one of the promotion stands.
We're quite shocked: because of the heavy rain and hail there must have been lots of people inside the tent. We were also almost in this tent as this was the closest one to where we were standing.
Luckily we already see people of the crew barricading the area to prevent more people getting hurt and people from the 'Flemish Cross' carrying some wounded people over the field.
We try to get out of the stream of walking people and then see that there's more. The Chateau has completely collapsed!
We realize that lots of people must have been hurt as it was quite a big tent that was probably full, because of band that was playing and the heavy rain and hail.
We call our parents. It's about 6.45pm. "Dad, you're probably going to hear about it in the news, but it's just to say that we're ok". I can just hear him respond with something like, 'oh, ok!', and then the line is cut off.
Ken is also able to call his parents (for lots of people this wasn't possible as most mobile services were overloaded).
They are just at our house, feeding the kitten, so they can't immediately put on the TV to watch the news, but at least they know that we're ok.
We walk in the direction of the Chateau where the first aid tent is also located. (Next to the lottery-stand where we were earlier.)
We decide to go and check if we, as Red Cross first aid volunteers can help in any way.
Expecting a “thanks, that's sweet, but we're ok”, but we couldn't have been further from the truth.
They take us to a small tent nearby, provide us with gloves, some first aid material, aluminium blankets, ... We get started gathering all the 'slightly injured people' and the adrenaline-rush kicks in. It’s about 7pm.
We help out taking care of the light-injured people so that the original first aid tent with more first aid materials and medicins remains available for the heavily injured.
Luckily we're not alone. Next to our colleagues from the Flemish Cross, other people come in to help: nurses, doctors, ... all visitors at the festival but now volunteering to help.
Suddenly we realize that there's another tree that came down, 1m behind the first aid tent! I talk to a Flemish-Cross-colleague and apparently the tree fell when they were holding down their tent with the whole crew, preventing it from collapsing or flying away.
We continue working. Most people already have some bandages on (mostly head injuries), so we mainly just hand out aluminium-blankets to prevent people getting too cold. We also talk to people to see what injuries they have to decide who needs to go to the hospital immediately and who can still wait a bit.
When most people are gone (to the hospital or to a gym nearby where everyone is gathered) they ask us if we can also come to the gym.
We realize that the festival is finished for today anyway, so we agree.
A police-squad quickly takes Ken and me from the field to the gym as most cars already left.
In the gym benches are put next to each other and all injured people have to sit there with their faces turned forward so the people in charge can keep an overview.
Every 'helper' takes one bench and talks to the people that are on it. At this moment it's still the Flemish Cross that is in charge.
Again we do the same as on the field: talking to people as we keep on checking them. We alert the doctor when people are getting worse so they can be taken to the hospital first.
We hand out aluminium blankets to make sure they are not too cold (most of them have wet clothes underneath).
At about 9pm I realize that my cell phone is still in our backpack. I check it for some worried text messages and quickly answer them to say that we're ok.
By now, the Red Cross has taken over mostly, which is normal when emergency plans are set-up.
Around 10pm I'm getting really hungry as we didn't have anything to eat anymore since 3pm.
I feel the energy floating out of my body so I go and take a dextro energy tablet and drink some coca-cola. The adrenaline-rush is over...
We stay with a couple of girls that are all alone, soaking wet and not able to reach their parents.
We talk a lot; let them try calling their parents with our cell phones, and hope together with them that they get here soon to pick them up.
We propose to drive one of the girls home. She can't seem to reach her parents, but doesn't live too far, is not injured and still has her house keys. Luckily her parents did hear one of the voice mail messages and arrives to pick their daughter up.
Around 11.30pm they start to shut down the gym. Everything has been cleaned-up and all the people that are left, are gathered in a smaller room.
Now everyone needs to move to a larger hall in Hasselt, the biggest town near the festival. The red cross and PukkelPop crew are providing a place to sleep and eat there for everyone that no longer has a tent or a way to get home.
After some negotiation, we finally find someone that wants to take us back to the festival-field as we need to get back to our car. (It’s really hard to get there as everything is closed-down by now)
We start walking the 20mins back through the residential area, slowly realizing what we escaped off... Still shaken from what happened, we see lots of trees lying down in the gardens and on the roads, it's absurd.
Happy to have reached the car, and finding it in one piece, we get going, finally!
But then the unthinkable happens: while driving through the field towards the exit, we get stuck in the mud really deep. Ken walks out to find some help, I stay with the car, there are only about 20 cars left on the parking lot, probably of people injured or camping or ..
I see some other rain clouds with lightning and thunder coming closer.
That's it, I 'crash', I just want to get home before we get stuck in another storm.
Luckily, one of the neighbours has a jeep and is already pulling out other cars. Then it’s our turn and he pulls us out.
It's about 1am when we are on the highway, on our way home.
My sister, Anja, sends me a text message: The festival would still be starting again tomorrow morning. I just don't get it. All the damage... No way that they can fix it by the next day. The field looks like a war-zone and even the entrance partially collapsed. Not only the visitors have experienced this nightmare, also the crew and all volunteers where there. I can imagine most of the under-aged girls won’t even be allowed to come to the festival anymore, and how can they have a festival without the crew for food, drinks, ...?
By 2am we're finally home and go to sleep. On Friday we try to recover from the nightmare and are glad that we're ok.
Thanks to skunk Anansie we were at the main stage in an open field, and not in one of the tents that was torn to pieces.
The couple of bruises are nothing compared to what we've seen on the field, and to the people that lost their lives in the storm.
We're also happy to hear the next morning that they decide that the festival is over after all. A brave but correct decision, in respect to the victims.
I also don't get that they are looking at the organization to blame for what happened. This was a storm that couldn't have been predicted.
Now, a couple of days later, we're slowly getting over it. I can finally look at footage from the storm, the field, the festival, ... without starting to cry.
But in silent moments, my head is flooded with images from what happened.
No 'bad images' from people that are hurt, but just the damage on the field, the people that are devastated, unable to reach their loved ones, a tree that just snapped like a little branch, the huge amount of injured people in the gym, ...
I'm sure it will take some time to give this all a place in my head and heart, but I'll never forget it.
And my wristband? I'm keeping it on for a while. I can't take it off, not just yet...!

Pukkelpop 2011 - mijn ervaring

Geschreven op 21/08/2011 - aangepast op 22/08/2011



Dit is mijn relaas van onze eerste Pukkelpop.



Mijn steun gaat uit naar de familie en vrienden van de getroffenen, al de andere festivalgangers die er met de schrik vanaf gekomen zijn, en naar de mensen van de organisatie en de hulpdiensten, die nu deze zware last moeten dragen.



We arriveerden rond half drie op Pukkelpop. Na een lange autorit kwamen we in de buurt van het terrein en er heerste veel drukte rond de hoofdingang, hoewel de politie de overstekende festivalgangers in goede banen leidde zodat we vlot konden doorrijden.

We belandden op parking 8, ergens achteraan in een woonwijk, in een weide.

Na een 20-tal min wandelen kwamen we aan op het festivalterrein. Onze tickets werden gescand, we kregen een bandje en onze rugzak werd doorzocht.



Dan maar even het terrein bekijken op de platte grond. Voor het comedy-gedeelte waren we al te laat, het was ondertussen bijna 15u, dus dan maar richting kassa voor drank- en eetbonnetjes gezien het snikheet was. Daar stonden we dan met onze ferme wandelbottinnen terwijl iedereen op lichte sloefjes op teenslippers rondliep.

In onze zoektocht naar een kassa passeren we de pukkelpop-merchandising-tent en ik koop fier een leuk topje van Pukkelpop. (dit is immers mijn eerste 'echte' festival, shame on me!) We zoeken iets op om te eten en te drinken en zetten ons tegen een boom in de schaduw, het is broeierig heet.



Als dit op is gaan we even tot in de shelter, daar begint binnen 15min Veara, dus we gaan al onder de tent zitten om zeker niet in de zon te moeten staan.



Na het optreden, rond 17u, wandelen we rustig richting MainStage. Daar begint later Skunk Anansie.

Eerst nog even langs de WinForLife stand om te zien of we iets gewonnen hadden met ons polsbandje (jeuj, een pet), en staan kijken hoe mensen water op hun hoofd laten gieten op de coca-cola-stand. We slagen oordopjes in een beetje verder en gaan nog even naar de wc's vlak aan de MainStage.



Dan begint Skunk Anansie. We staan redelijk opzij maar wel vanvoor en hebben een mooi zicht. We kijken al eens achterom en we zien het onweer aankomen, een donkergroen/bruin/zwarte wolk nadert. We lachen nog tegen elkaar dat we tegen het einde van het optreden wel goed nat zullen zijn.



Naarmate het optreden vordert, genieten we van de muziek, en kijken we af en toe om om het onweer te zien naderen. Het begint te regenen (+- 18u?) en te waaien. achter ons (uit de richting van de camping) komt de wind steeds meer opzetten en blaast hij de regen onder onze poncho omhoog. Het is al erg aan het regenen (gieten), en er vliegen bladeren van de bomen die tussen ons en een ander stuk weide staan. Onze schoenen zijn ondertussen doorweekt. Daar stonden we dan, met die zware wandelschoenen. De poncho plakte tegen onze benen en het water liep er zo af, recht in onze schoenen. Ook de poncho laat af en toe water binnen via mijn hals en de open zijkanten. Gelukkig blijf ik toch grotendeels droog.



Maar dat geldt niet voor iedereen. Velen zijn niet voorzien en lopen in hun bloot bovenlijf of bikini-topje rond. Het podium is voor Skin en de rest van de band ondertussen herschapen tot een douche/waterval. In haar gezicht vliegen bladeren en kleine takjes. Ze zegt dat ze niet weet of ze nog kan verder-zingen, maar doet het toch. Het regent pijpenstelen en we staan ondertussen al in grote plassen op de weide. Er vliegt vanalles rond, vooral heel veel bladeren van de bomen verderop. Op dat moment blijft het nog 'redelijk leuk', in de zin van 'amai, nu krijgen we het goed te verduren, ze gaan daar kuiswerk hebben op dat podium'...



Maar dan begint het te hagelen, het lijkt of de hel losbreekt en we vergeten de muziek... De filmpjes die ik zag waar ze zegt dat ze moet stoppen en dan wegduikt en wegloopt zonder haar zin af te maken heb ik nooit geweten. We duiken met zijn tweëen bij elkaar en blijven staan waar we staan. Na een paar seconden begint het publiek (inclusief mezelf) toch lichtjes te panikeren. 'Dit doet echt wel pijn'. We zakken op ons hukken om zo toch al de pijn op onze blote benen te verminderen. Maar dit is niet zo simpel vol te houden. Na even rechtstaan gaan we toch maar weer zitten, samen met nog 2 meisjes die we nog nooit gezien hadden. We duiken met zijn vieren bij elkaar en blijven zitten tot de erste hagel over is. Het lijkt wel uren te duren! De meisjes lopen uiteindelijk toch door om te gaan schuilen onder een tent, maar wij blijven zitten. 'het zal daar toch al overal volstaan' denken we... Overal zien we de solidariteit: groepjes mensen bij elkaar die proberen om de hagelbollen te ontwijken.



Dan stopt het eindelijk en meten we 'onze schade'. Een paar pijnlijke plekken op armen en benen, "amai, dit komt zeker in het nieuws", zeg ik nog. We trekken nog snel een foto van de overspoelde weide, en van mezelf die met poncho en al in een plas springt. Goed nat van de eerste sprong zegt Ken dat de foto niet gelukt is en dat het nog eens moet. Na een 2de mislukte poging geef ik het maar op, ik ben nu nat genoeg en een 3de poging waag ik liever niet, hoewel het nog steeds erg warm is. Op dit moment hebben we nog geen idee van wat er zich enkele meters verder heeft afgespeeld.



Ik zoek het papier met de line-up in mijn handtas, die ook goed nat is, en we kunnen nog net ontcijferen dat Katy B binnen een half uurtje aan de andere kant van het terrein speelt. Ook 2 andere mensen komen vragen of wij nog een programma hebben, ze zijn het hunne kwijtgeraakt tijdens de hagel. Gezien we veronderstellen dat SkunkAnansie nu wel niet meer zal terugkomen, beginnen we maar te wandelen richting Katy B.



Een beetje verder troept een hoop volk samen, iedereen nog een beetje verdwaasd van wat er zonet gebeurd was.


Als we tussen de menigte verderschuifelen zien we het ineens: er ligt een gigantische boom omver, op een tentje. We zijn geschokt, gezien we beseffen dat het niet anders kan dan dat daar mensen onderlagen, want iedereen ging schuilen voor de hagel. (wij ook bijna, en dit was de dichtsbijzijnde tent waar wat volk inkon van waar wij stonden...) Halvelings opgelucht zien we dat mensen van de crew en van het Vlaams Kruis reeds bezig zijn met de boel af te spannen zodat er niet meer mensen gewond kunnen geraken en met het brancarderen en het helpen van enkele gewonden.



Even geschrokken van dit beeld, proberen we wat uit de menigte te geraken, en zien we plots de Chateau platliggen.


Op dat moment beseffen we dat hier heel wat gewonden moesten zijn gezien die tent echt vol moet gestaan hebben.


We bellen meteen onze ouders. Het is ongeveer kwart voor zeven denk ik. "Papa, je gaat nog wel vanalles horen op tv of radio over pukkelpop, maar wij zijn OK". Ik hoor hem nog zeggen "ah ja, ok" en de lijn wordt verbroken.
Ook Ken kan gelukkig zijn ouders snel bereiken via telefoon (smssen lukte niet). Ze zijn net bij ons om onze kleine poes eten te geven, en ze kunnen dus even geen tv of radio checken, maar ze weten dat alles in orde is.



We wandelen verder richting chateau waar ook de hulppost vlakbij is (vlak naast de win-for-life stand waar we eerder waren). We besluiten te gaan horen daar of er iets is dat we kunnen doen. Want hierop is geen enkele hulpdienst meteen voorzien redeneren we. We verwachten echter van een 'bedankt, maar het lukt wel' te horen. Maar niets is minder waar. We worden meteen meegenomen naar een klein tentje vlak naast de chateau, er worden banken gezet, we krijgen handschoenen en wat basis-verzorgingsmateriaal. De adrenaline-rush begint.



We helpen mee de licht-gewonden op te vangen zodat de oorspronkelijke hulppost vrij blijft voor de mensen die zwaarder gewond zijn. Naast ons zijn er nog enkele verpleegkundigen, artsen in opleiding, een huisarts en ... die zich ook aanmelden en samen doen we wat we kunnen. Plots valt ons op dat er ook nog een boom ligt vlak achter de oorspronkelijke hulppost. Ik spreek een persoon van de hulppost aan: een grote kanjer van een boom is ook bezweken en miste op 1 meter na de hulppost en enkele vlaams-kruisers die hun tent met man en macht vasthadden om te voorkomen dat ze ging vliegen in de storm.



Ondertussen werken we verder. De meesten zijn echter al verzorgd, dus we delen vooral aluminium-dekens uit en we praten met de mensen om te zien wie er meteen naar het ziekenhuis moet en wie nog kan wachten.

Als zo goed als iedereen van deze mensen ofwel afgevoerd is, ofwel naar de sporthal gebracht is, vragen ze ook ons of we mee naar de sporthal komen. We beseffen dat het festival toch zeker voor vandaag afgelopen is, en stemmen in.

Gezien ondertussen alle wagens weg zijn, rijden we mee met een politie-combi die meteen instemt om ons snel te gaan afzetten.



In de sporthal worden alle licht-gewonden op banken gezet, allemaal met het gezicht naar voren zodat we een overzicht behouden. Het is nog steeds het Vlaams Kruis dat de leiding heeft. Elke hulpverlener neemt een bank voor zijn rekening. Ook weer hetzelfde als op het terrein: praten, mensen opvolgen, aluminium-dekens uitdelen, en melden aan een arts als iemands toestand achteruitgaat.



Tegen 21u bedenk ik mij dat ik mijn gsm nog in onze rugzak heb steken en dat ik hem best even check op ongeruste smsjes. Ik beantwoord ze snel (maar weet niet wat wanneer uiteindelijk aankomt) en doe verder.

Stilaan heeft het Rode Kruis de leiding overgenomen.

+- 22u en ondertussen krijg ik toch wel wat honger. We hebben sinds 15u niets meer gegeten. Ik voel de energie zo uit mijn lichaam lopen, de adrenaline-rush is voorbij.

Ik knabbel een tabletje druivesuiker op uit de verzorgingskoffer van het rode kruis en drink een cola. We blijven nog bij een paar meisjes zitten. Ze zijn doorweekt, en niet in staat hun ouders te bereiken. We praten, laten hun bellen met onze gsm die gelukkig wel nog werkt, en hopen samen met hem dat ze vlug opgehaald worden. We stellen voor om 1 meisje zelf naar huis te brengen, eens we aan onze wagen geraken, maar na een tijdje wordt ook zij gelukkig opgehaald door haar ouders.



Rond 23u30 beginnen ze de sporthal af te sluiten. Alles is opgeruimd en al de mensen die overblijven zitten in een kleiner lokaal. Nu moet iedereen mee naar de Philips-Site. Daar is eten en slaapplaats voorzien. We vragen hoe wij gaan thuis geraken, maar iedereen moet mee. Na kort onze sutuatie uit te leggen, vinden we dan eindelijk toch een lift naar de hoofdingang/camping vanwaar we te voet terug naar de auto kunnen wandelen.



We lopen nog steeds wat verdwaasd door de wijk. Ik begin stilaan te beseffen waaraan we ontsnapt zijn. Overal in de voortuinen zien we ook omgevallen bomen, de ene na de andere...



Blij dat we bij de auto zijn, rijden we ons bij het vertrekken echter tot aan de deuren vast in het slijk. Dit is de druppel, ik wil nu gewoon naar huis om te bekomen!

Gelukkig trekt een buurtbewoner er ons met zijn jeep uit en kunnen we rond iets voor 1u de lange rit naar huis aanvatten. Het slijk wordt nog eens van de auto gewassen door een fikse regenbui, en terwijl we tegen 70km/u op de autostrade rijden denk ik aan de kampeerders die op de camping achtergebleven zijn, misschien zelfs zonder tent!


Ik krijg nog een smsje van Anja om te zeggen dat het festival nog zou doorgaan de dag erna, ik snap het niet helemaal hoe ze dit praktisch kunnen waarmaken (het terrein lijkt op oorlogsgebied en zelfs de ingang is deels ingevallen volgens enkele gewonden), laat staan emotioneel. Niet alleen festivalgangers zijn aangeslagen, ook de crew van verschillende eetstandjes en promotiestanden moet hiervan kunnen bekomen. Velen zijn zelfs minderjarig en mogen waarschijnlijk van hun ouders niet eens meer terugkomen.



Tegen 2u liggen we dan toch eindelijk in ons bed, en vrijdag kunnen we rustig bekomen van deze nachtmerrie en blij zijn dat we niets ernstigs hebben en dat we gelukkig in een open wei bij het hoofdpodium stonden. Die enkele blauwe plekken van de hagel vallen in het niets bij wat we gezien hebben. Gelukkig horen we ook die ochtend ook dat ze hun beslissing herzien en het hele festival stopzetten. Een moedige maar juiste beslissing.



De berichten over het zoeken van een schuldige snap ik ook niet. Dit was een storm die niet te voorzien was!

Ik ben blij dat ik mee hulp heb kunnen bieden en vond het hartverwarmend om de solidariteit te zien, en te zien hoeveel mensen zich spontaan aanboden om te helpen waar ze konden. Niet alleen op het terrein, maar ook door de buurtbewoners die mensen in hun tuin of garage of eigen bed lieten slapen, eten uitdeelden, ...



En mijn bandje? Dat hou ik nog even aan, ik kan het niet afknippen, nu toch nog niet...